بررسي تطبيقي برنامه درسي هنر در دوره ابتدايي در ايران و ژاپن

مقاله حاضر بر آن است كه ضمن بررسي عميق برنامه درسي هنر در ايران و ژاپن، هدف‌ها، اصول، رويكردها، محتوا، چگونگي اجرا، ارزشيابي و ساير ويژگي‌هاي آن‌ها را به‌گونه‌اي منطقي به تصوير بكشد. براي نيل به اين مقصود، ابتدا مروري بر برنامه درسي هنر در هر دو كشور شده و پس از آن، با تأملي دوباره در اين برنامه درسي، عناصر استنتاج و با مقايسه آن‌ها، تحليل و نتيجه‌گيري انجام شده است. اين پژوهش از نوع مطالعات تطبيقي است و با استفاده از روش جورج بردي انجام شده است. به‌طوركلي، نتايج مقايسه و ارزيابي نشان مي‌دهند كه اساساً تربيت هنري در نظام آموزشي كشور ما در مقايسه با كشور ژاپن، از يك سو با محدوديت‌هاي نظري و فكري، و از سوي ديگر با موانع و تنگناهاي اجرايي و عملي دست‌به‌گريبان است. محدوديت‌هاي نظري ريشه در عدم اعتقاد و باور برنامه‌ريزان و كارورزان آموزشي به‌ضرورت و نقش ويژه تربيت هنري در شكوفايي قابليت‌ها و استعدادهاي مختلف دانش‌آموزان و تحقق هدف‌هاي نظام آموزشي دارد. به همين دليل، تربيت هنري در كشور ما همواره داراي نقش و جايگاه فرعي و حاشيه‌اي در برنامه‌هاي درسي مدارس است. موانع اجرايي هم ناظر بر مشكلات و كمبودهاي عمده‌اي است كه در زمينه اجراي مناسب برنامه درسي هنر در مدارس وجود دارد.