اثربخشي آموزش راهبردهاي يادگيري خودگردان فراشناختي بر تاب‌آوري و اهمال‌كاري تحصيلي

پژوهش حاضر به‌منظور تعيين اثربخشي آموزش راهبردهاي يادگيري خودگردان فراشناختي بر تاب‌آوري و اهمال‌كاري تحصيلي دانش‌آموزان دوره دوم متوسطه شهر تبريز كه در سال 97-1396 مشغول تحصيل بودند، انجام گرفت. طرح اين پژوهش نيمه‌آزمايشي از نوع پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه اين پژوهش دانش‌آموزان پسر دوره دوم متوسطه شهر تبريز و نمونه آماري آن شامل 60 نفر از دانش‌آموزان داراي اهمال‌كاري تحصيلي بالا بودند كه از طريق مطالعه مقدماتي و سرندكردن و با استفاده از نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي انتخاب شدند. دانش‌آموزان نمونه آماري با استفاده از روش جايگزيني هدفمند به دو گروه آزمايش و كنترل تقسيم شدند. گروه آزمايش به مدت 12 جلسه در جلسه‌هاي آموزشي راهبردهاي خودگردان فراشناختي شركت كرد و گروه كنترل هيچ‌گونه مداخله‌اي دريافت نكرد. ابزارهاي مورد استفاده در اين تحقيق عبارت بودند از «مقياس تاب‌آوري تحصيلي» (ساموئلز و وو، 2009) و «مقياس اهمال‌كاري نسخه دانش‌آموز» (سولومون و راثبلوم، 1984). براي تحليل داده‌ها از«تحليل كوواريانس چندمتغيره» استفاده شد. نتايج نشان دادند كه آموزش راهبردهاي خودگردان فراشناختي موجب افزايش و بهبود تاب‌آوري تحصيلي و كاهش اهمال‌كاري تحصيلي شده است. به‌علاوه با آموزش راهبردهاي خودگردان فراشناختي مي‌توان برنامه‌هايي براي بهبود و افزايش تاب‌آوري و كاهش اهمال‌كاري تحصيلي دانش‌آموزان تدارك ديد. اين پژوهش داراي تلويحاتي براي معلمان، مربيان و مشاوران مدرسه است و مي‌توانند از نتايج آن براي بهبود پيشرفت دانش‌آموزان استفاده كنند.