تجربۀ زيستۀ دختران از تأخير در ازدواج و گونه‌شناسي استراتژي‌هاي مواجهه با آن

به دلايل مختلف، تأخير در ازدواج (چه بر اساس عرف اجتماعي و چه بر اساس ادارك خود افراد) به تجربه زيسته بخشي از دختران و پسران تبديل‌شده است اما با توجه به تفاوت‌هاي زيست‌شناختي و مختصات فرهنگي جامعۀ ايران، اين امر ممكن است براي دختران شرايط متفاوتي را ايجاد كند. بر اين اساس، هدف اين مقاله، مطالعۀ تجربۀ زيستۀ دختران از تأخير در ازدواج و استراتژي‌هاي مواجهه با آن با روش‌شناسي كيفي است كه از تكنيك مصاحبۀ عميق و نيمه ساختاريافته براي گردآوري داده‌ها و از روش تحليل تماتيك براي تحليل مصاحبه‌ها استفاده شد. بدين منظور، با 20 دختر بالاي 30 سال شهر كرج مصاحبه و اشباع نظري حاصل شد. يافته‌هاي پژوهش در دو محور اصلي تجربه‌هاي زيسته و گونه‌شناسي استراتژي‌هاي مواجهه تشريح شده است. نتايج پژوهش حاكي از اين است كه دختران، در عرصۀ جدال سنت و مدرنيته قرار گرفته‌اند. از طرفي با پذيرش ارزش‌هاي مدرن، سن ازدواجشان افزايش‌يافته و از طرف ديگر، جامعۀ سنتي ايران، اين تحولات فرهنگي و ارزشي را برنمي‌تابد و همين امر سبب بروز مشكلاتي براي دختران و تجربۀ فشارهاي اجتماعي به سبب تأخير ازدواجشان شده است.