بازنمايي هويت در الگوي خوراك بررسي اتنوگرافيك تغييرات الگوي خوراك در ميان مهاجران افغان بر اثر تجربه مهاجرت به ايران

غذا و خوراك به همراه فولكلور، موسيقي و زبان به عنوان مهمترين شاخص هاي هويت اجتماعي و نماد باور فرهنگي انسان تلقي مي گردند. مهاجرت و جنگ از مهمترين عوامل تاثيرگذار بر تغييرات رژيم غذايي بوده كه منجر به تاثيرات گسترده اجتماعي و فرهنگي مي شوند. اين مقاله با روشي اتنوگرافيك درصدد واكاوي تاثيرات مهاجرت بين المللي بر بازتعريف الگوي خوراك به عنوان بيان نمادين حضور در ميان مهاجران افغان (با تاكيد بر قوم تاجيك) در ايران مي باشد. براي گردآوري داده ها از 58 مصاحبه نيمه ‌ساختار يافته، مشاهده مشاركتي و بررسي ‌هاي اسنادي استفاده شده است. روش تحليل موضوعي براي تحليل داده ها مورد استفاده قرار گرفته است. غذا به عنوان زبان اجتماعي، بار معنايي گسترده تري نسبت به خوردن و آشاميدن صرف داشته و به عنوان عاملي تاثيرگذار در شناخت بافت فرهنگي جامعه مهاجران افغان و همچنين شاخص تحليل در شناخت مفهوم «خود» مي باشد. مهاجرت به ايران منجر به تغيير در سطوح مختلف زيست فردي و گروهي مهاجران افغان شده و در عرصه خوراك منجر به تغيير در مواد غذايي مورد استفاده، دايره واژگان، دستور پخت و ابزارهاي مورد استفاده گشته است. همچنين انتخاب ها و ترجيحات غذايي مهاجران بيانگر حالات، روايتگر داستان هاي تاريخي و فرهنگي آنان بوده و مفاهيم قوميت، هويت ملي و كنش اجتماعي «خود» در برابر«ديگري» به صور گوناگوني توسط فرايند روزانه توليد خوراك در ميان مهاجران افغان در جامعه ميزبان بازتوليد مي شوند.