جهانمحلي‌سازي: واژه‌اي جديد براي‌ حقيقتي تازه

امروزه رويكرد پيروي از روندهاي جهاني‎شدن به دليل تناقضات موجود در آن كمتر مورد پذيرش جوامع و كشورها قرارمي‌گيرد. درواقع با تشديد چالش‌هايي چون گسترش فقر، توسعه‌نيافتگي، جرم، آلودگي زيست‌محيطي، نزاع‌هاي قومي ‌و مذهبي، جنگ و درگيري در مناطق مختلف جهان، نقش و جايگاه بازيگران محلي و بويژه شهرها هم ازلحاظ مكان فعاليت‌هاي اجرائي و هم ازلحاظ پتانسيل‌هاي نهفته نهادها و انجمن‌هاي جامعه‌مدني واقع در آنها دركنار ساير بازيگران غيردولتي موردتوجه جدي قرارگرفته‌است. اين رويكرد جديد، تحت عنوان «جهانمحلي‌سازي» مطرح شده‌است كه بعنوان رويكردي تركيبي از دو پديده و فرايند محلي‌سازي و جهاني‌شدن مطرح است كه درآن بازيگران محلي مي‌توانند نقش مهم و موثري در مقابله با چالش‌هاي منطقه‌اي و جهاني همچون پيشگيري و مديريت جنگ و منازعات، به جريان انداختن مذاكرات صلح، تلاش براي گسترش توسعه‌پايدار و كاهش فقر، افزايش همگرايي بين قوميت‌ها و ملت‌ها و مبارزه با بحران‌هاي زيست‌محيطي درمقياس منطقه‎اي و جهاني داشته‌باشند. اين پژوهش با روش توصيفيتحليلي و با استناد به منابع معتبر بدنبال پاسخ به اين سوال است كه براساس رويكرد جهانمحلي‌سازي، نقش‌آفريني بازيگران سطوح محلي نياز به چه بستر‌ها و عواملي دارد و جهانمحلي‌سازي چه آثار و پيامدهاي اقتصادي، اجتماعي، سياسي دارد؟ نتايج پژوهش نشان مي‌دهد اين رويكرد به شرط رعايت ملاحظات و الزامات اجرايي آن كه شامل مواردي چون اصلاح ديپلماسي سنتي، تمركز بر مسائل فرهنگي، حكمروايي شهري، دموكراسي و جامعه‌مدني، مديريت منابع و مكانيزم‌هاي مالي مي‌باشد؛ مي‌تواند در فراگيرتر شدن و يكپارچه‌سازي توسعه، صلح و امنيت و ايجاد فضاي اقتصادي و سياسي باثبات‌تري در سطح جهان نقش مهمي‌داشته باشد.