جايگاه شبكه ملي اطلاعات در سپهر سياست فرهنگي جمهوري اسلامي ايران

با توجه به نقش بالقوه شبكه ملي اطلاعات در سياستگذاري و ساماندهي فرهنگي فضاي مجازي در كشور، در پژوهش حاضر، جايگاه اين طرح در سياست‌هاي فرهنگي مجموعه‌اي از اسناد مهم و بالادستي جمهوري اسلامي ايران مورد مطالعه قرار مي‌گيرد. در اين مطالعه به نيازهاي فرهنگي منبعث از اين سياست‌ها كه لزوم طراحي و پياده‌سازي شبكه ملي اطلاعات را يادآور مي‌شود، و نيز نقشي كه اين طرح مي‌تواند در پيشبرد اهداف و سياست‌هاي فرهنگي كشور بخصوص در حوزه فناوري اطلاعات و ارتباطات ايفا كند، پرداخته مي‌شود. اهميت اين مطالعه در آن است كه اسناد و سياست‌هاي پشتيبان شبكه ملي اطلاعات در اين حوزه و به‌طور كلي زمينه سياستي اين طرح را نشان مي‌دهد. سياست‌هايي كه در اين پژوهش از ميان شانزده سند مهم و بالادستي مورد بررسي قرار گرفته است، را مي‌توان در شش محور خلاصه كرد: سياست‌هاي مربوط به بهره‌گيري از فرصت‌هاي فضاي مجازي و صيانت از تهديدهاي آن، سياست‌هاي حمايتي در قبال ظرفيت‌هاي سخت‌افزاري و نرم‌افزاري كشور، سياست‌هاي مربوط به توسعه جامعه شبكه‌اي و ايجاد فرصت‌هاي برابر و عادلانه در دسترسي به خدمات شبكه براي آحاد مردم، سياست‌هاي مربوط به راهبري و مديريت راهبردي فضاي مجازي در سطوح ملي و فراملي، و در نهايت سياست هاي ناظر به ايجاد نظام جامع اطلاعات و ارتباطات در كشور. مجموعه اين سياست‌ها از يك طرف اهميت راه‌اندازي شبكه ملي اطلاعات در كشور را يادآور مي‌شود، و از طرف ديگر گوياي نقش محوري اين شبكه در «زمينه‌سازي» و «فراهم كردن بسترهاي لازم» جهت پيشبرد سياست‌هاي فرهنگي كشور در عرصه فضاي مجازي مي‌باشد.