تأثير نرخ زاد ‌و ‌ولد بر پايداري سيستم بازنشستگي در قالب الگوي نسل‌هاي همپوشان دو‌دوره‌اي: مورد ايران

در سال‌هاي اخير، كاهش نرخ زاد ‌و ‌ولد و افزايش اميد به زندگي در بسياري از كشورها موجب بروز پديده سالمند‌شدن جمعيت شده كه مسائل و مشكلاتي را به‌همراه داشته است. يكي از اين مسائل تأثير منفي اين پديده بر پايداري سيستم بازنشستگي است. هدف اين پژوهش، بررسي تأثير نرخ زاد ‌و ‌ولد بر پايداري سيستم بازنشستگي در ايران است. براي اين منظور از الگوي نسل‌هاي همپوشان استفاده شده و پس از حل الگو، مقداردهي آن با استفاده از پارامترهاي ايران انجام شده‌ است. بر اساس نتايج به‌دست‌‌آمده، تأثير نرخ زاد ‌و ‌ولد بر پايداري سيستم بازنشستگي متأثر از نسبت هزينه‌هاي نگهداري فرزند به درآمد افراد است و در شرايط كنوني كشور تا زماني كه نرخ زاد ‌و ‌ولد كمتر از 4.12 درصد باشد، افزايش نرخ زاد ‌و ‌ولد منجر به افزايش پرداخت‌هاي بازنشستگي و بهبود پايداري سيستم بازنشستگي خواهد شد.