مقايسه‌ ساختار مديريت بحران‌ در ايران، ژاپن، هند و تركيه

بحران‌هاي طبيعي بر زندگي ميليون‌ها نفر در سراسر جهان تأثير مي‌گذارد و هزينه‌هاي اقتصادي و اجتماعي به وجود مي‌آورد. مديريت بحران‌هاي طبيعي مي‌تواند اين هزينه‌ها را كاهش دهد و جوامع را در برابر اين بحران‌ها ايمن و مصون كند. هدف از پژوهش حاضر، مقايسۀ ساختار مديريت بحران‌هاي طبيعيِ ايران، ژاپن، هند و تركيه است. روشِ پژوهش مقايسۀ كيفي است. روش گردآوري داده‌ها نيز روش كتابخانه‌اي و استفاده از اسناد و مدارك و گزارش سازمان‌هاي مرتبط است. جامعۀ موردمطالعه ايران، ژاپن، هند و تركيه را در برمي‌گيرد. يافته‌هاي پژوهش بيانگر تفاوت بحران‌هاي طبيعي رايج، تفاوت سطح و تمركز مديريت بحران‌هاي طبيعي در كشورهاي موردمطالعه است. سازمان‌هاي مديريت بحران در اين كشورها درگذر زمان قدرت بيشتري به دست آورده‌اند و در تركيه، ژاپن و هند زيرنظر عالي‌ترين مقام اجرايي قرار دارند اما در ايران زيرنظر وزارت كشور است. قوانين مرتبط با مديريت بحران، درگذر زمان، از قوانين بخشي به قوانين جامع تبديل شده‌اند كه وظايف و اهداف سازمان‌هاي مرتبط را تعيين مي‌كنند. قانون جامع مديريت بحران در ايران ديرتر از ساير كشورها تصويب شده است.