نقش متغيرهاي داخلي بر سياست گذاري هسته اي دولت يازدهم

پرسش اصلي اين مقاله عبارت است از اينكه متغيرهاي داخلي چه نقشي در سياست‌گذاري هسته‌اي دولت يازدهم داشته است؟ مبناي نظريِ تحقيق مبتني بر نظريۀ جيمز روزنا در تصميم‌گيري سياست خارجي است. وي معتقد است تغيير رفتار سياسي حكومت‌ها به مجموعه‌اي از عوامل پنج‌گانه شامل متغير شخصيت تصميم‌گيرنده، نقش و جايگاه تصميم‌گيرنده، ساختار حكومتي و متغيرهاي محيط داخلي و نظام بين‌الملل وابسته است. اينكه دولت يازدهم جمهوري اسلامي ايران تحت تأثير متغيرهاي داخلي با اتخاذ رويكرد تعاملي با دنيا، تغيير مذاكره‌كنندگان و چينش جديد نهادي، بستر دستيابي به توافق هسته‌اي را فراهم آورد، فرضيۀ اصلي تحقيق است. براي اطمينان از نتايج اين پژوهش، از طريق توزيع پرسشنامه ميان شماري از چهره‌هاي سياسي، دانشگاهي و رسانه‌اي اعتبارسنجي شد. اين افراد بيشترين مقاله يا اظهارنظر موافق يا مخالف را در جريان مذاكرات هسته‌اي داشته‌اند. خبرگان موضوع هسته‌اي، ميزان تأثير هريك از مؤلفه‌هاي تغيير مذاكره‌كنندگان، جابه‌جايي نهادي و سياست تعاملي دولت يازدهم و محيط داخلي و پيراموني را بيان مي‌كنند. تجزيه‌وتحليل، دادۀ پرسشنامه‌ها، فرضيۀ پژوهش را تأييد مي‌كند.