منابع اجتماعي سياست خارجي جمهوري اسلامي ايران

در جهان امروز، به واسطۀ ارتباطات وسيع و روزافزون بين كشورها، سياست خارجي نقش تعيين‌كننده‌اي در سرنوشت ملت‌ها بازي مي‌كند. جمهوري اسلامي ايران هم يكي از اين ملت‌ها است. بررسي زواياي گوناگون سياست خارجي كشورها، همواره جزو دغدغه انديشمندان حوزۀ روابط و سياست بين‌الملل به شمار مي‌رود. از جمله عوامل مؤثر در شكل‌گيري سياست خارجيِ همۀ كشورها و از جمله جمهوري اسلامي ايران، كه كمتر به آن توجه شده است، «منابع اجتماعي» است. در اين مقاله، نويسندگان با بهره‌گيري از نظريۀ سازه‌انگاري، با روش توصيفي ـ تحليلي و گردآوري مطالب به‌صورت كتابخانه‌اي و استفاده از منابع اينترنتي و الكترونيكي، دريافته‌اند كه با توجه به منابع و مؤلفه‌هاي اجتماعي مؤثر در سياست خارجي در دوره‌هاي مختلف پس از انقلاب (دورۀ بني‌صدر، جنگ تحميلي، سازندگي، اصلاحات، اصولگرايي و اعتدال‌گرايي)، محورهاي سياست خارجي جمهوري اسلامي ايران با هم متفاوت بوده است.