راهبردهاي دستيابي به مديريت پايدار آب‏ زيرزميني

آب زيرزميني حياتي‏ترين منبع تأمين آب در ايران است كه برداشت پايدار از آن از ضروريات اجتناب‌ناپذير محسوب مي‏شود؛ اما اضافه برداشت و غفلت از تبيين معياري معقول براي بهره‏برداري از آب زيرزميني در بسياري از محدوده‏هاي مطالعاتي پايداري اين منبع حياتي را با چالشي جدي روبه‌رو كرده است. علاوه بر اين، تغيير اقليم و در نتيجه كاهش تغذيۀ آب‏ زيرزميني بر اين ناپايداري افزوده است. مجوزهاي بهره‏برداري از آب زيرزميني توانايي سازگاري با تغييرات آب‏وهوايي و ايجاد تطابق با تغييرات اجتماعي ـ اقتصادي را ندارد و نمي‏توان توسط آن‏ها به پيامدهاي نامطلوب برداشت از آب زيرزميني توجه و آن‌ها را پيگيري كرد. در اين مقاله، به منظور بررسي پيامدهاي نامطلوب برداشت از آب‏زيرزميني، كل ذخيرۀ با كيفيت مناسب آبخانه در قالب سه سناريوي ايدئال، معقول و حداقلي مبتني بر محدوديت‏هاي بهره‏برداري از آب‏ زيرزميني تحليل شده است. با توجه به گسترش پيامدهاي نامطلوب اضافه برداشت از منابع آب زيرزميني، اكثريت محدوده‏هاي مطالعاتي از تراز بهره‏برداري پايدار عبور كرده‏اند و هم‏اكنون در سناريوي سوم (حداقلي) قرار دارند. بنابراين اين سناريو مورد توجه بيشتر قرار گرفته و الزامات مورد نياز براي حفظ شرايط موجود و همچنين حركت به سمت مديريت پايدار آب‏ زيرزميني پيشنهاد و تحليل شده است.