كاربرد الگوي داده مفهومي در تفسير داده ‏هاي علوم زمين

بايگاني داده‏ها به شيوه نوين و فناوري اطلاعات اين فرصت را فراهم آورده است تا در روش‎هاي بايگاني و نمايش اطلاعات علوم زمين تجديد نظر شود. پايگاه داده‏هاي علوم زمين بايد داراي سازوكاري باشد تا بتواند دست‌يابي به داده‏هاي روزآمد شده در گستره علوم زمين را به فراخور نياز كاربران درخواست كننده داده‏ها به آساني فراهم كند. الگوي داده‏هاي اين پايگاه بايد چندان انعطاف داشته باشد كه زمينه‏هاي گوناگون اطلاعات دانش زمين را در بر گيرد و اين اطلاعات را به‎گونه‎اي بازنمود كند كه پيشرفت علوم زمين نتواند موجب كهنگي پايگاه‎هاي داده شود. يكي از مهم‎ترين اهداف اين الگوي داده عبارت است از ساده‎سازي فرايند توليد داده‏هاي اشتقاقي به فراخور نياز كاربران، به‎ويژه در زمينه‏هاي بررسي و تفسيرهاي زمين‎ساختي، ارزيابي خطر و كاوش‎هاي معدني. چنين داده‏هايي بايد مبتني بر اطلاعاتي برگرفته از منابع متعدد باشند. موجوديت‏هاي داده‌اي پايه را مي‌توان به سه دسته تقسيم‎بندي كرد: داده‏هاي مكاني، اندازه‎هاي كمي و توصيف‎ها. هدف الگوي داده مفهومي در علوم زمين، فراهم آوردن اطلاعات از منابع گوناگون در قالبي همخوان، منعطف و جستجوپذير است تا تفسير داده‏هاي علوم زمين به شكل بهينه‎اي انجام‎پذير شود. با توجه به اهميت نقشه در تفسير داده‏هاي علوم زمين، در اين پژوهش نقشه زمين‌شناسي مبناي الگوي داده مفهومي است و بر اساس آن دامنه‎هاي مورد نياز تعريف شده‎اند. الگويي كه در اين مقاله بررسي مي‎شود، بيانگر چارجوبي مفهومي و ذهني است كه مي‎تواند داده‏هاي ميداني پيشين و پسين و به عبارتي داده‏هاي برگرفته از منابع پيش‎تر منتشر شده و امروزي را در چارچوبي مشترك جاي دهد. الگوهايي كه در اين مقاله آورده شده، در قالب نمودارهاي زبان الگوسازي يكسان (Unified Modeling Language: UML) ارايه شده‎اند.