چيستي ديپلماسي مردمي در انديشه امام خميني و مقايسه آن با ديپلماسي عمومي و سنتي

هدف پژوهش حاضر بررسي ديپلماسي مردمي در انديشه امام خميني و تبيين اشتراكات و افتراقات آن با ديپلماسي عمومي و سنتي مرسوم است. در اين بررسي اشتراكات و افتراقات اين مفاهيم تبيين و تبعيت از فطرت مخموره و محجوبه (نظريه دو فطرت) و رويكرد به سمت تعالي و تداني، مبدأ اصلي تفاوت‌ها و چارچوب اصلي مقايسه قرار گرفته است. روش پژوهش توصيفي – تحليلي بوده و نتايج نشان داد، ديپلماسي مردمي در مقايسه با انواع ديگر ديپلماسي، منابع آن، منافع ملت و با توجه توأمان به دنيا و آخرت (كمال حقيقي) است و با ديپلماسي سنتي و عمومي‌اي كه منابع آن منافع ملي، كارگزار آن دولت‌ها و مخاطبش دولت‌ها و افكار عمومي هستند، تفاوت دارد. فصل مميز ديپلماسي مردمي متعاليه اين است كه در سطوح مختلف كارگزاران و مخاطبين، عقل رئيس قوا شود و باقي قوا در خدمت آن قرار گيرد. دو محور اساسي ديپلماسي مردمي متعاليه شامل: فعاليت‌هاي ايجابي و فعاليت‌هاي سلبي است. مورد اول براساس فطرت مخموره و در جهت دفاع از عقل به عنوان رئيس قوا و مورد دوم با توجه به فطرت محجوبه و در جهت نفي محوريت وهم، غضب و شهوت و نيز استفاده از عقل در جهت اين اهداف مي‌باشد. تفاوت ديگر ميان ديپلماسي متعاليه با مدل متعارف و متداني، در توجه آنان به دنيا و آخرت است.