حكومت علوي؛ تجلي قدرت هوشمند متعالي

هدف پژوهش حاضر تبيين و تطبيق مفهوم «قدرت هوشمند متعالي» در آموزه‌هاي علوي با تمركز بر نهج‌البلاغه بود. روش پژوهش توصيفيتحليلي بوده و بعد از تبيين مولفه‌هاي قدرت هوشمند در چهار عنوان رهبري، قدرت سخت، قدرت نرم و توانايي تلفيق، به شواهد تحقق آن در حكومت علوي در عناويني چون كاريزمايي، ترقي‌جويي، هوش احساسي، هوش محيطي، هوش اجتماعي، هوش سياسي پرداخته شده است. همچنين چرايي متعالي بودن «قدرت هوشمند علوي» بر اساس چهار اصلِ توجه به قدرت برتر، امانت بودن قدرت، نگاه رحماني به شهروندان، نفي اباحه‌گري در قدرت مورد بحث قرار گرفته است.