بازترسيم معيارهاي نقد شيوه تأويل‌گرايي مدعيان مهدويت

بسياري از مدعيان دروغين، به تأويل نصوص و مفاهيم ديني مهدويت رو آورده و با ابراز برداشت‌هاي باطني و جديد از آموزه مهدويت سعي كرده‌اند، ضمن مشروعيت بخشي به آيين خود ساخته، حمايت موعودباوران را به خويش جلب كنند. اين پژوهش، با هدف پيشگيري از جريان هاي تأويل گرا و مقابله با آن‌ها، با روش توصيفي ـ تحليلي، به بازشناسي شيوه هاي تأويل مدعيان مهدويت و ترسيم علل مردود بودن تأويلات آنان، با تبيين ضوابط و معيارهاي تأويل مي پردازد. يافته هاي تحقيق در گونه شناسي شيوه هاي تأويل، حاكي از مواردي است، نظير تأويل مفهومي و مصداقي، تأويل با اضافه كردن قيدهاي تأويلي، استفاده از علم حروف و تأويل به اشخاص. همچنين در نقد موارد ذكر شده به اين نتيجه رسيده كه غالب اين موارد، فاقد معيارهاي تأويل صحيح، نظير استناد به دليل معتبر، عقلايي بودن و همراهي با ظواهر شريعت است و به دليل مخالفت با آيين الاهي و عدم دلالت كافي، بايد از آن‌ها پرهيز كرد.