آثار تكويني و تشريعي امام زمان در عصر غيبت

وجود «امام»، مصداق و مظهر كامل لطف الاهي براي مكلفان، حافظ و مجري احكام شريعت، مقتداي امت و فلسفه آفرينش است. چگونگي تحقق اهداف و آثار ياد شده از طريق امام غايب، پرسشي است كه از دير زمان مطرح بوده و از سوي پيشوايان معصوم و عالمان اماميه به آن پاسخ داده شده است. اما – تا آن جا كه نگارنده آگاهي دارد ـ تاكنون اثري كه همه ابعاد اين مسئله را محققانه بررسي كرده باشد، نگارش نيافته است. نوشتار حاضر آثار امام غايب را در دو قلمرو «تكوين» و «تشريع» مورد پژوهش قرار داده است. نقش فاعلي و غايي امام در نظام آفرينش، حفظ شريعت، هدايت باطني، رهبري علمي و سياسي با واسطه، عنايت هاي ويژه، ارتباط از طريق دعا و زيارت؛ موضوعاتي است كه اين نوشتار به آن‌ها پرداخته است.