جايگاه و كاركرد اضطرار به حجت در فرهنگ انتظار

«اضطرار به حجت»، يعني احساس نياز عميق و مستمر به حجت خدا برروي زمين كه از باور‌هاي عميق در حوزه كلام شيعي است؛ امّا «جايگاه» و «كاركرد» آن در فرهنگ انتظار تبيين نشده است. اين مقاله با روش تحليلي– توصيفي به بررسي اين دو مقوله پرداخته است. نصب امام و فرض پيروي محض از اولوالامر از سوي خداوند و تأكيد نسبت به معرفت امام و تمسك توأمان به قرآن واهل بيت: از سوي پيامبر؛ تداركي حكيمانه است تا انسان‌ها اضطرار خويش به حجت‌هاي الاهي را مبتني بر معرفت نسبت به آن ذوات مقدس و فهم جايگاه وكاركرد آنان در نظام هستي درك كنند. اين درك مي‌تواند اشتياق انسان‌ها را به ظهور امام غايب وتشكيل دولت كريمه بر انگيزد و آنان را به خود‌سازي و زمينه‌سازي براي ظهور وادار سازد.