اتخاذ رويكرد واقعگرايي انتقادي براي تصويرپردازي از آينده، بر اساس مختصات حكومت عدل مهدوي4

«آينده‌پژوهي»، به عنوان علم مطالعه آينده، به شناخت آينده‌هاي «ممكن»، «محتمل» و «مطلوب» جامعه مي‌پردازد. «تصويرپردازي» را نيز مي­توان هنر شكل دادن به آينده تلقي كرد؛ پردازش تصويري كه آينده را به سوي وضع مطلوب، بر اساس دغدغه­هاي آرمان­شهر موعود هويت­يافته ميان امت، با به ترسيم آرمان­هاي گذشته، حال و آينده سوق مي‌دهد. اين بحث در اسلام از جايگاه ويژه­اي برخوردار است. براساس باورهاي شيعه، آينده‌سازي در ظهور امام منتظر، پاسخي روشن و جامع به پرسش‌هاي فطري و بنيادين بشر در خصوص زندگي مطلوب و آرماني آينده است. در اين سمت و سو تصويرپردازي را مي­توان تلاشي خلاقانه دانست براي تجسم و ساخت هدفمند با تكيه بر واقعيات بيروني و ارزش­هاي موجود در تمدن جامعه كه هدف اصلي آن، ساخت وضعيتي مطلوب، براي ايجاد عزم ملي و اميد حركت به سوي شهر «عدل مهدوي» در پرتو سنت «عدل­محمدي» و «حكومت» عدل­علوي انست. پژوهش حاضر، با استفاده از نظريه «واقع­گرايي انتقادي»، درقالب گام­هاي تصويرپردازي به بررسي آيات و روايات، متبوع پرداخته و سپس به طراحي تصوير آينده مختصات حكومت عدل مهدوي4 در سه حوزه اداري- مديريتي، سياسي-اقتصادي و فرهنگي –اجتماعي مي­پردازد.