مطالعه تطبيقي نگره اسلامي و غربي به پيش‌داوري

پيش‌داوري، به معناي نگرش منفي درباره گروه‌هاي ديگر و يا اعضاي آن‌ها، يكي از موضوعات مهم روان‌شناسي اجتماعي است. با توجه به آن‌كه از يك‌سو همبستگي و انسجام در جوامعي كه از قوميت‌ها، گروه‌ها و خرده‌فرهنگ‌هاي متعدد تشكيل شده‌اند، متاثر از كيفيت ارتباطات كارآمد و موثر ميان افراد است و از سوي‌ديگر، اخلاق اسلامي دربردارنده تمامي معيارهايي است كه در سايه تفكر توحيدي، رشد و تعالي را در ابعاد گوناگون تعاملات اجتماعي انسان فراهم مي‌كند، مسئله اصلي پژوهش حاضر آن است كه نگره اسلامي چه مواجه‌اي با موضوع پيش‌داوري دارد؟ در پژوهش حاضر با استفاده از روش تطبيقي مقايسه‌اي، پس از تبيين گستره مفهومي پيش‌داوري از منظر روان‌شناسان اجتماعي غربي و اسلامي، عوامل موثر بر تكوين پيش‌داوري دسته‌بندي مي‌شود. در پايان مطالعه اين نتيجه به دست آمد كه هر چند آموزه‌هاي اسلامي و غربي در زمينه شناسايي عوامل موثر بر تكوين پيش‌داوري، نگره‌اي نزديك به يكديگر دارند، اما از رهگذر مداقه در منابع اسلامي كه دربردارنده تجويزهاي سلبي و ايجابي درباره پيش‌داوري هستند، مي‌توان مرزهاي اين مفهوم را بازشناسي كرد.