مؤلفه‌هاي كنش از منظر قرآن‌كريم

هر كُنشي داراي مؤلفه‌هاي متفاوت است كه شناخت آنها مهم‌تر از انجام كُنش است. در واقع ارزش كُنش، ارتباط مستقيمي با شناخت مؤلفه‌هاي آن دارد. مؤلفه‌ها؛ يعني عناصري كه كُنش از آن‌ها شكل مي‌گيرد. بعضي از مؤلفه‌ها «پيشاكُنش»، بعضي «حينِ كُنش»، و برخي «پساكُنش» مي‌باشند. اين نوشتار در صدد آن است كه مؤلفه‌هاي «حين كُنش» را با روش استقرائي تفسيري و توصيفي  تحليلي در قرآن كريم از منظر مطالعات اجتماعي مورد بررسي قرار داده و به اين پرسش، پاسخ دهد كه «از منظر قرآن كريم كُنش از چه مؤلفه‌هايي تشكيل مي‌شود؟». با مرور آيات شريفه مي‌توان اذعان داشت كه دامنه مفهومي كُنش در قرآن كريم عبارتند از: «كسب»، «صنع»، «فعل»، «عمل»، «حسن» و «سوء». بررسي آيات نشان مي‌دهد كه قرآن كريم تقريبا بيست مرحله «حين كُنش» را بيان كرده است؛ از قبيل: احساس نياز، تصور، سنجش، مقايسه، مشورت، شوق، گزينش، خواستن، تصديق، نيّت، دليل و علت، اراده، تصميم نهائي، عَزم، توكل، تدبير، اقدام، سعي، انجام، صبر و استقامت. براي تعيين مؤلفه‌ها، مكانيسم، ترتيب، شدّت و ضعف مؤلفه‌هاي يك كنش، اول بايد نوع كنش مشخص شود؛ چون لازم نيست هر كُنش همه اين مؤلفه‌ها را دارا باشد. تقسيم مؤلفه به سه قسم و استخراج حداكثر مراحل براي كُنش از نوآوري‌هاي تحقيق مي‌باشد.