آموزش اسكيس؛ از نظر تا عمل

ديرزماني است كه نشر معماري با مشق معمار عجين شده و موضوع كاربردي و كثيرالرّوايت «اسكيس » همواره همچونطراحي مورد توجه بوده است. فراگير معماري معمولاً در روندي آموزشيتربيتي فاصله تصوّر، صورت و تصوير را با توسعۀمهارت هاي خود در «ترسيم » مشق مي نمايد و با «اسكيس كردن » است كه به نشرانديشه و خيال پردازي مي پردازد. اينچرخه در فرايند آموزش، سلسله مراتب اسكي سهاي حصولي، حضوري وخلّق است كه در ادبيات رايج آموزشي با واژگانكروكي، طرح شماتيك و اسكيس شناخته م يشوند. درك اين سلسله مراتب به طور ضمني با ميزان فهم ما از تصوّر و طرح وارهو به طور صريح با ميزان مهار تهاي ما مرتبط است. در اين پژوهش سعي شده با ارائه «چرخه اسكيس » از نظر تا عمل، ماهيتاين آداب با توجه آميخته به كليات و جزئياتِ آموزش طراحي مدلسازي شود و از اين رو وضعيت آموزش اسكيس به عنوان نمونهدرآزمون معماري دانشگاه آزاد اسلامي بررسي شده اس