شفاف سازي كنش بين انديشه(ذهن) و اثر(عين) در معماري دوره ساسانيان

در حركت  انديشه به اثر (آفرينش) و بالعكس از اثر به انديشه (شناخت)، چرخه‌اي ايجاد مي‌شود كه تمدن ظهور مي‌كند. در طول تاريخ ايران، انديشه ديني – اسطوره‌اي به عنوان انديشه كل با راهبري ساير انديشه‌ها يعني انديشه فلسفي، عرفاني و سياسي، خلق صورت‌هاي يك تمدن را سبب مي‌شده است. پژوهش حاضر سعي بر اين دارد با تكيه بر رويكرد تحليلي توصيفي دوره ساسانيان، روح زمان دوره را بر اساس كنش بين انديشه هاي مذكور مشخص نمايد و نقش هر انديشه را در صورت دهي به معماري نظم‌گرا و قطب محور مورد تبيين قرار دهد به طوري‌كه روح زمان در جامعه ساساني را احياء تفكر ايران‌شهري و صورت تاريخي آن را بازگشت به هويت ايراني بيان كرده و آنچه كه بيش از هر چيز از اهميت بالايي در اين دوره برخوردار است تقدم انديشه بر اثر است كه منجر به خلق نوآوري معماري گشته است.