جهاني‌سازي و منطقه‌گرايي در معماري معاصر: تعامل يا تقابل

جهاني‌سازي فرايندي پيچيده و چند ­­وجهي است كه فشردگي فزاينده زمان و مكان و سرعت بخشيِ تعاملات بين‌فرهنگي را سبب شده، همساني و همگوني را تداعي مي‌كند. منطقه‌گرايي ديدگاهي تحليلي و انتقادي است كه بر حفظ ويژگي‌هاي خاص مكان و برجسته نمودن تفاوتها، تأكيد دارد. مقاله مي­كوشد تا از رهگذر مطالعه و تدقيق دو فرآيند جهاني‌سازي و رويكردهاي نوين منطقه‌گرايي، نوع رابطه ميان آنها در اثرگذاري بر معماري معاصر را مورد كنكاش قرار دهد. روش تحقيق، توصيفي تحليلي و متكي بر تكنيك تحليل محتوا مي­باشد. نتايج مطالعات حاكي از آن است كه درونمايه چند وجهيِ جهاني‌سازي نشان از وجود نوعي همزماني روندهاي همگون‌ساز و ناهمگون‌ساز در ماهيت اين فرايند دارد و رويكردهاي نوين منطقه‌گرايي نيز، در پي ايجاد تنوع در حين سود بردن از مزاياي جهاني­اند. بنابراين مابين پديده‌هاي مذكور، تعاملي دوسويه در جريان است كه حاصل آن، شكل‌گيري نوعي معماري پيوندي و تعامل جهاني–منطقه­اي در معماري معاصر است.