ارزيابي نقش مولفه هاي موثر در فضاي باز مجتمع‌هاي مسكوني بر ايجاد تعاملات اجتماعي

فضاهاي عمومي از عناصر اصلي در شكل دادن زندگي اجتماعي است. تعامل و ارتباط عوامل اجتماعي و كالبدي معيار سنجشي براي ميزان مطلوبيت مكان هاي زيستي تلقي مي شود. هدف اين پژوهش به بررسي رابطه بين كيفيت فضاي باز و تعاملات اجتماعي در طراحي مجتمع‌هاي مسكوني پرداخته است. اين پژوهش به‌صورت برداشت ميداني و با استفاده از پيمايش اجرا گرديده است. ابزار سنجش پرسش‌نامه است. جامعه آماري شامل چهار مجتمع مسكوني در شهر شيراز و حجم نمونه بر اساس فرمول كوكران 217 نفر برآورد شده است. تجزيه‌وتحليل داده ها با استفاده از نرم افزارهاي آماريSPSS و نرم افزار Minitab انجام شد. نتايج در دو سطح آمار توصيفي و استنباطي نشان داده‌شده است. نتايج حاكي از آن است كه نقش و قابليت هاي مؤلفه‌ها كالبدي، اجتماعي و ادراكي در طراحي مجتمع هاي مسكوني تأثيرگذار است. همچنين كيفيت فضاهاي باز در فراهم آوردن بستري مناسب براي برقراري ارتباط و تعاملات اجتماعي ساكنين است.