بررسي سياست توسعه گل محمدي در ايران

با توجه به آثار تغيير اقليم و شرايط حاكم بر كشاورزي ايران و بر اساس سند توسعه گياهان دارويي، بايد تا پايان برنامه ششم توسعه، سطح زير كشت گياهان دارويي كه گل محمدي حدود نوزده درصد آن است، از 16506 به پنجاه هزار هكتار برسد. اين هدف‏گذاري در حالي است كه توليد اين گل در بسياري از استان‏ها به دلايل مختلف مثل عملكرد پايين در واحد سطح و كم بودن ماده مؤثره اين گياه غيراقتصادي تلقي مي شود. پژوهش حاضر، با رويكرد كاربردي و استفاده از شيوه‏هاي بازديد ميداني و مشاهدات تجربي و با روش تحليلي توصيفي و ماتريس سوات (SWOT) انجام شد. نمونه مورد مطالعه را 381 نفر از توليدكنندگان و فرآوري‏كنندگان گل محمدي در شهرستان كاشان و همچنين، مسئولان و كارشناسان جهاد كشاورزي كاشان تشكيل مي‏دادند. بر اساس نتايج تحقيق، سياست توسعه گل محمدي، به‏جاي تمركز بر افزايش سطح زير كشت، بايد بر افزايش عملكرد در واحد سطح و بهبود كيفيت و متنوع‏سازي فرآورده‏هاي اين گياه تمركز يابد و علاوه بر گلاب، بايد توليد اسانس تام، ابسلوت و كانكريت در دستوركار واحدهاي فرآوري قرار گيرد تا از ظرفيت‏هاي گياه استفاده بهينه شود، كه البته پيشنهادهايي هم در اين زمينه ارائه شد.