اولويت‌بندي مناطق شهري بر اساس نياز به توسعه فضاهاي سبز؛ مورد مطالعه مناطق پانزده‌گانه كلان‌شهر اصفهان

فضاي سبز در شهرها، يكي از مهم‌ترين عوامل مؤثر بر كيفيت زندگي شهروندان مي‌باشد تا حدي كه از آن به‌عنوان يكي از شاخص‌هاي مهم توسعه‌يافتگي سكونتگاه‌ها ياد مي‌شود. ضرورت ايجاد كاربري‌هاي جديد شهري براي پاسخگويي به نيازهاي روزافزون شهرنشينان و نگاه سوداگرانه به محيط شهري در كنار عدم برنامه‌ريزي صحيح در زمينه مكان‌يابي و توسعه فضاهاي سبز شهري به‌تدريج موجب كاهش سهم فضاي سبز در ميان كاربري‌هاي شهري شده است. هدف اين مقاله ارائه روشي نوين جهت اولويت‌بندي نياز به توسعه فضاي سبز در مناطق شهري مي‌باشد. بدين منظور مناطق پانزده‌گانه شهر اصفهان ازنقطه‌نظر نيازمندي مناطق به توسعه فضاي سبز مورد ارزيابي و اولويت‌بندي قرارگرفته‌اند. در راستاي نيل به هدف مقاله، ابتدا 18 متغير محيطي كه در مكان‌يابي فضاهاي سبز شهري مؤثر هستند از ادبيات نظري موضوع استخراج‌ و داده‌هاي مرتبط با اين 18 متغير از طريق اسناد و اطلاعات مختلف براي هر يك از 15 منطقه شهر اصفهان مهيا گرديده است. سپس با استفاده از مدل F’ANP شاخص مركب نياز به توسعه فضاي سبز محاسبه‌شده و بر اساس آن اولويت‌بندي انجام شده است. نتايج به‌دست‌آمده نشان مي‌دهد كه مناطق 8 و 10 به ترتيب داراي بيشترين اولويت و منطقه 9 داراي كمترين اولويت جهت توسعه فضاهاي سبز شهري مي‌باشند.