ارزيابي سطح رضايت شهروندان از كيفيت محيط شهري،نمونه مطالعه نواحي دوازده گانه شهر همدان

محيط شهري به عنوان بستر حضور افراد و شكل‌گيري كنش‌هاي اجتماعي از جايگاه ويژه‌اي در تامين نيازها و رضايتمندي افراد برخوردار است و لذا تحليل كيفيت محيط مي‌تواند زمينه را براي دستيابي به راهكارهاي بهبود شرايط فراهم سازد. از همين‌رو، پژوهش حاضر با روش تحليلي-تفسيري و مبتني بر مطالعات كتابخانه‌اي و بررسي‌هاي ميداني به ارزيابي اين موضوع پرداخته است. لذا در آغاز شاخص‌هاي سنجش كيفيت محيط شهري از منابع داخلي و خارجي استخراج و سپس به كمك پرسشنامه در نمونه مورد مطالعه – نواحي 12گانه شهر همدان مورد بررسي قرار گرفته است. با توجه به هدف پژوهش، از مدل‌هاي تحليل عاملي اكتشافي و تحليل رگرسيون چندمتغيره خطي براي ارزيابي وضعيت كيفيت محيطي نواحي و شهر همدان بهره گرفته است. در اين ميان، از نرم‌افزار SPSS براي انجام تحليل‌هاي آماري و از نرم‌افزار ArcGIS براي ترسيم نقشه‌هاي تحليلي استفاده شده است. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد شش عامل «امنيت محيطي»، «پياده‌مداري»، «خدمات شهري»، «محيط زيست»، «ساخت و ساز» و «حمل و نقل» بيشترين نقش را در تبيين كيفيت محيطي محلات شهري ايفا مي‌كنند. همچنين در بررسي وضعيت شهر همدان، وجود اختلاف آشكار در سطح رضايتمندي ساكنين محلات مختلف از كيفيت محيطي مشاهده شد كه دوقطبي شدن شهر را در پي داشته است.