رويكردي تربيتي به كاركردهاي پرسش از منظر قرآن كريم

توجه به نقش تربيتي قرآن كريم در زندگي بشر و تأثير شگرف آن در هدايت، نشانگر آن است كه علاوه بر اثربخشي محتوا، روش‌هاي به‌كارگرفته‌شده در آن نيز از اهميت ويژه اي برخوردار بوده و شايسته تأمل است. يكي از روش هايي كه كاربست آن به‌وفور در قرآن مشاهده مي‌شود، راهبرد پرسش است. پژوهش حاضر درصدد است تا با تأمل در پرسش‌هاي قرآني با روش تحليل زبان فنيرسمي، ضمن تبيين جايگاه ويژه پرسش در فرآيند تربيت، كاركرد هاي آن را استخراج نمايد. يافته هاي پژوهش نشان مي دهد ادبيات پرسشي در قرآن كريم، راهبردي است كه مشتمل بر كاركردهاي متعدد در مسير تربيت مخاطبان است: برقراري ارتباط با موضوع (حكايي و تمركزي)، وارد ساختن تنشِ شناختي، بازبيني بينش ها در ساحت تحول دروني، غفلت‌زدايي و يادآوري بديهيات فطري و عقلي، بسط منظر فرد نسبت به واقعيت ها، برانگيختگي عاطفي، طرح دليل بر مدعا، تذكر نسبت به موقعيت ارتباطي فرد، نمايان‌سازي تناقضات فكري مخاطب، خطايابي و كمك به تغيير عملكرد و گشودن عرصه هاي تفكر ازجمله كاركردهاي تربيتي پرسش در قرآن كريم است كه در مجموع، راهبرد ويژه‌اي را در مسير تعليم و تربيت رقم مي‌زند.