بررسي ويژگيهاي بصري نقوش حيواني سفالينه هاي شهر سوخته

سيستان نام سرزميني وسيع در جنوب شرقي فلات ايران است. درياچه هامون و رودخانه هيرمند عامل مهمي در شكل گيري تمدن هاي باستاني در اين منطقه محسوب ميشود. كاوش هاي باستان شناسي نشان مي دهد كه تا سده هجدهم ميلادي سيستان محل استقرار انسانهاي زيادي بوده و شهر سوخته يكي از نمادهاي مهم شهرنشيني و تمدن در پيش از تاريخ مي باشد. سفالهاي نخودي، خاكستري، قرمز و چند رنگ بدست آمده از اين محوطه باستاني مذين به نقوش حيواني است كه در اين طرح به تحليل محتوايي و نمادين، و نقش ارتباطات گسترده با مناطق همجوار در شكل گيري اين نقوش پرداخته شود. نقش مايه هاي ظروف سفالين مكشوفه از شهر سوخته به سه دسته تقسيم مي شوند: هندسي، نقوش حيواني ، گياهي درصد را دارند كه در اين ميان نقوش حيواني رتبه دوم از ميان ساير نقوش را داراست. اين نقوش حيواني متاثر از محيط زيست منطقه و ارتباط با ساير تمدن هاي منطقه شكل گرفته اند. ايجاد توهم حركت در نقوش ايستا و منفعل بودن برخي از اين نقوش را ميتوان از مهم ترين ويژگي هاي نقوش حيواني برشمرد. همچنين احتمال باورهاي ديني و اعتقادي مردم منطقه در آن زمان و تاثيرش بر نقوش حيواني گزينش شده، يا عدم انتخاب برخي نقوش حيواني، و برخي نظريات ديگر ذكر گرديده مورد بررسي قرار خواهد گرفت. در اين طرح به بررسي محتوايي نقوش بر اساس جامعه آماري پرداخته شده است.