اثرات مالي گسترش انرژي هاي تجديد پذير بر رشد اقتصادي در ايران

اين پژوهش رابطه بين انرژي هاي تجديد ناپذير با رشد اقتصادي و پيامدهاي مالي آن را در قالب تعهد دولت ها به سياستهاي مطروحه در عرصه بين المللي به بررسي مي گذارد.  در الگوي برآوردي اين پژوهش در دوره زماني 1370 تا 1395 بر اساس روش الگوهاي خودرگرسيوني با وقفه هاي تاخيري، ضريب انرژي برق آبي به عنوان شاخصي از انرژي هاي تجديدپذير 0.09 معنادار و مثبت و شدت اثر گذاري بر توليد را بازگو مي‌كند. با توجه به شدت انرژي برق آبي ميزان اثرگذاري اين انوع انرژي در حدود 10 درصد است. مزيت انرژي برق آبي سازگاري آن با محيط زيست است. امروزه در اكثر كشورهاي جهان از نظر حجم سرمايه گذاري و گسترش انرژي هاي پاك، فعاليتي رو به گسترش بوده و بسياري از اولويت‌هاي سياستگذاري به اين سمت متمركز است. حمايت مالي دولت‌ها در گسترش سرمايه گذاري‌هاي مربوط به اين نوع انرژي ها در سازگاري با محيط زيست متغيري اساسي و تعيين كننده در دستيابي به اهداف توسعه است.