برآورد و تحليل مقايسه اي شاخص هاي اقتصادي – اجتماعي در مناطق شهري استان هاي ايران طي سرشماري سال 1390 (رويكرد تحليل مولفه هاي اصلي)

در سال هاي اخير تلاش‎هاي بسياري در جهت بهبود و جامع‎تركردن شاخص‎هاي اقتصادي اجتماعي انجام گرفته است، به اين‎صورت كه اخيراً محققان به جاي استفاده از شاخص‎هاي اقتصادي اجتماعي فردي به شاخص‎هاي تركيبي روي آورده اند. هدف اين مطالعه بررسي وضعيت اقتصادي – اجتماعي استانها از بعد آموزش، مسكن، درآمد، حرفه شغلي و اشتغال مي باشد و بنابراين امتياز شاخص‎هاي اقتصادي اجتماعي براي تمامي استان‎ها در سرشماري سال 1390 با استفاده از روش تحليل مولفه‎هاي اصلي محاسبه گرديده است. نتايج حاصل از مطالعه نشان داد كه در سرشماري 1390 استان تهران در تمامي شاخص‎هاي اقتصادي اجتماعي به عنوان برخوردارترين استان محسوب مي شود و استان سيستان و بلوچستان در شاخص محروميت اقتصادي – اجتماعي نسبي و شاخص مزيت و محروميت اقتصادي اجتماعي نسبي به عنوان محروم‎ترين استان شناخته شد و همچنين محروم‎ترين استان در شاخص منابع اقتصادي، استان چهار محال بختياري مي باشد و استان كردستان نيز از نظر شاخص آموزش و حرفه شغلي به عنوان محروم ترين استان معرفي شد.