جامعه‌شناختي ادبي دو داستان كوتاه «چتر» غلامحسين ساعدي و «النّوم» نجيب محفوظ

بررسي مسائل اجتماعي، سياست و حكومت از گذشته دور تاكنون در بين اديبان و نويسندگان متداول بوده است؛ امّا در قرن بيستم، اهتمام و توجّه به اين پديده ها منسجم و جدّي تر شد. غلامحسين ساعدي و نجيب محفوظ از نويسندگان معاصر هستند كه تحت تأثير اوضاع آشفته سياسي و اجتماعي، نگرش كمابيش يكساني در داستان بازتاب مي دهند. داستان «چتر» و «النّوم» كه از نمونه هاي موفّق اين دو نويسنده هستند، به شكلي رمزي و نمادين به بحران جوامع خويش مي پردازند. عنوان، شخصيّت و فضاي داستان، در خدمت پيش برد و فكر اصلي داستان است. خفقان و سرخوردگي در دوجامعه به شكل چشمگيري قابل ملاحظه است. پژوهش حاضر با روش توصيفي - تحليلي و در چارچوب مكتب آمريكايي و رويكرد نظري مطالعات ميان رشته اي برآن است كه به چگونگي بازنمايي مسائل اجتماعي در داستان «چتر» ساعدي و «النّوم» از نجيب محفوظ بپردازد تاخواننده ضمن آشنايي با فضا و بافت كلّي جامعه، ديدگاه كلّي اين دو نويسنده را نسبت به جامعه بازشناسد.