نقش جهت‌گيري‌هاي سياسي در شكل‌گيري گفتمان نمايشي واقعه‌ي كربلا

واقعه ي كربلا، طي قرن هاي متمادي، تاثيرگذاري پايداري بر نسل هاي متوالي داشته است. جريان هاي اجتماعي كه به تبع اين حادثه ظهور پيدا كرده اند، مويد اين تاثير است. هنرنمايشي شبيه خواني، به عنوان يكي از گونه هاي تحول يافته گفتمان اين واقعه، از جمله اين جريان ها مي باشد. هنري كه در مسير عرضه خود، از عوامل متعدد اجتماعي، سياسي و فرهنگي بهره برده است. اما آيا ريشه اين آيين سنتي را فقط بايد در آيين هاي باستاني ايران مانند؛ سوگ سياوش و... جستجو كرد؟ آنچه كه كمتر مورد توجه قرار گرفته است؛ بررسي نقش فعل و انفعالات سياسي از قبيل؛ تقابل و تعامل فرق و اديان مذهبي و ارتباط آن ها با حاكمان و حركت هاي خود جوش مردمي، در فراز و فرود روند تكاملي شيوه نمايشي گفتمان اين واقعه يا همان آيين شبيه خواني مي باشد. در اين مقاله تلاش مي شود تا به روش تحليلي و توصيفي و با استفاده از اسناد، گزارش ها و كتب تاريخي موجود، نقش اينگونه عوامل سياسي در شكل گيري اين هنر آييني آشكار شود.