نوع حسابرس مستقل و چسبندگي هزينه‌ها: شواهد تجربي از شركت‌هاي پذيرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران

يكي از موضوعات رو به افزايش در حسابداري مديريت، بحث در باب رفتارهاي هزينه  مي­باشد. رفتار هزينه به تغيير رفتار هزينه با توجه به تغيير در محرك هزينه مي­پردازد. آگاهي از رفتار هزينه با توجه به تغييرات در سطح فعاليت و يا سطح فروش، از اطلاعات مهم براي تصميم­گيري مديريت در برنامه­ريزي و بودجه، مدل قيمت­گذاري محصول، تعيين نقطه سر به سر و ساير تصميمات هستند. در اين مطالعه تلاش شد تا تأثير نوع موسسه حسابرسي با توجه به متغيرهاي مالكيت عمده و سطح بازار بر چسبندگي هزينه­ها مورد بررسي قرار گيرد. به اين منظور، از داده­هاي 121 شركت پذيرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران، طي سال­هاي 1383 تا 1393، مدل داده­هاي تركيبي و روش حداقل مربعات تعميم­يافته برآوردي استفاده گرديد. نتايج بررسي­ها نشان داد كه (1) شركت­هايي كه توسط موسسات حسابرسي بزرگ (سازمان حسابرسي)، حسابرسي مي­شوند، در قياس با شركت­هايي كه توسط ساير موسسات حسابرسي، حسابرسي مي­گردند، چسبندگي هزينه كمتري دارند؛ (2) مالكيت عمده به­عنوان يكي از مهمترين انواع سازوكارهاي حاكميت شركتي، داراي تأثيري معنادار بر چسبندگي هزينه­ها و همچنين ارتباط اندازه موسسه حسابرسي و چسبندگي هزينه­ها نبوده است. به عبارتي، كاهش مالكيت عمده، ارتباط معكوس بين اندازه موسسه حسابرسي و چسبندگي هزينه­ها را افزايش نمي­دهد؛ و (3) كاهش سطح بازار، ارتباط معكوس بين اندازه موسسه حسابرسي و چسبندگي هزينه­ها را افزايش نمي­دهد. اين نتيجه نشان داد كه افزايش سهم بازار يك شركت در صنعت خاص خود، نمي­تواند به­عنوان يك سازوكار نظارتي موثر، نقش­آفريني نمايد و سطح بازار شركت، نوعي از ابزارهاي نظارتي نخواهد بود.