امنيتي‌كردن برنامه هسته‌اي ايران در دولت‌هاي بوش و اوباما

اين نوشتار با بهره گيري از آراي مكتب كپنهاگ و مفهوم امنيتي كردن به عنوان چهارچوب نظري، و با تكيه بر مفهوم گفتار_كنش به طور اخص به بررسي سياست امنيتي كردن جمهوري اسلامي ايران و ابعاد كلامي و عملي اين سياست در عرصه تصميم گيري سياست خارجي ايالات متحده در بازه زماني بعد از يازدهم سپتامبر پرداخته است. بر اساس نظريه كپنهاگ تعريف هويتي بازيگران از يكديگر يك برساخته اجتماعي و امري بين الاذهاني است. مفهوم امنيتي كردن مفهوم كانوني نظريه امنيتي كپنهاگ است كه بر طبق آن مسايل بر حسب درجه حساسيت به سه دسته مسائل عادي، مسائل سياسي و مسائل امنيتي تقسيم مي شوند. بر اساس اين نظريه، فرايند تعريف هويتي ابتدا با تعريف كلامي بازيگران از يكديگر ساخته شده و سپس با اتخاذ سياست هاي امنيتي به صورت عملي جلوه گر مي شود. بوش و اوباما هر كدام در دوره رياست جمهوري چه سياست امنيتي را سرلوح دستگاه سياست خارجي قرارا دادند؟ و وجوه اشتراك و افتراق اين دو رئيس جمهور و جايگاه جمهوري اسلامي در سياست خارجي اين دولتها كدامند؟ روند مواجهه اين دو رئيس جمهور با برنامه هسته اي جمهوري اسلامي ايران چگونه بود؟ پژوهش حاضر به اين پرسشها مي پردازد.