نقدي بر ذات حقيقي و ويژگي ‌هاي غيرذاتي انديشه از ديدگاه فرگه

از جمله موضوعات پُر‌مناقشه در فلسفه زبان معناي جملات است. فرگه معناي يك لفظ را بر مبناي نحوه بازنمايش لفظ از مصداقِ خارجيِ مرتبط با آن تعريف مي‌كند. اما وي معناي جمله را در نسبت با صدق و كذب آن معرفي و «انديشه» را معناي جملاتي مي‌داند كه حاوي حكم باشند. در اين نوشتار ابتدا كوشيده‌ايم تبيين و تحليلي تازه از موضوع انديشه و پيش‌زمينه‌هاي دست‌يابي به آن را در ديدگاه فرگه ارائه كنيم. در ادامه و در مقام نقد نگاه فرگه، پرسشي در باب شيوه تعامل انديشه با انديشنده و نيز مراقبت انديشنده بر انديشه مطرح شده است. در نهايت و بر اساس نتايج بدست آمده و پاسخ‌هاي ارائه شده بدين پرسش، به پرسش اصلي اين نوشتار و نقد نظر فرگه در باب تقسيمي آشكار در تعاريف «ذات حقيقي انديشه» و «ويژگي‌هاي غير ذاتي انديشه» پرداخته‌ايم. بر اساس نظر نگارندگان اين نوشتار و تعارض اين دو تعريف با شاكله نظريات فرگه در باب انديشه در اين مقاله نشان داده مي‌شود كه تبيين فرگه از اين دو مولفه انديشه ناقص است به طوري كه موجب تزلزل ماهيت انديشه و نقض موضوع آن مي‌گردد.