نقد و بررسي تفسير اخلاقي از استنتاج زيباشناختي در انديشه كانت

نياز به استنتاج در نقد سوم ناشي از ادعاي اعتبار كلي و ضروري حكمي است كه ابژكتيو نيست، بلكه سوبژكتيو و شخصي است. كانت در بخش استنتاج نقد قوه حكم در صدد پاسخگويي به اين مساله است كه چگونه يك حكم شخصي مي تواند ضرورتاً براي همگان معتبر باشد؟ به عبارت ديگر حكم زيباشناسي كه اساسا سوبژكتيو است چگونه مي تواند همانند احكام عيني ادعاي اعتبار كليت داشته باشد؟ عده اي از مفسران كانتي با اعتقاد به عدم رضايت بخشي مباحث كانت در مورد استنتاج در بندهاي رسمي بر آن شده اند تا با پيوند دادن زيبايي با اخلاق مبنايي عيني و قابل سنجش براي حكم زيباشناختي فراهم سازند و از اين طريق ادعاي كليت احكام زيباشناختي را تبيين نمايند. اين مقاله ابتدا بر آن است تا ضمن بيان مباحث اصلي كانت در مورد استنتاج به بررسي قرائت هاي مختلف تفسير اخلاقي (از استنتاج) و نقد آن بپردازد. به نظر مي رسد كه اعتقاد به ديدگاه اخلاقي در بحث از استنتاج با نقض خودآييني حكم و در نتيجه مشروط نمودن احكام ذوقي همراه خواهد بود.