جايگاه تجربه زيسته از منظر فلسفه بدن در فرايند طراحي و خلق مكان

با اوج‌گيري پيشرفت‌هاي انسان در عصر انقلاب فناوري ديجيتال، تصويرگرايي در تمام اركان زندگي اصالت يافته است. اين امر در فرايند طراحي و خلق فضا و فرم معماري به نحوي گسترش يافته كه ديدن تصاوير سه‌بعدي از پروژه، براي قضاوت و ساخت آن كفايت مي‌كند. غفلت از ساير حواس موجب تقليل سطح ادراك و آگاهي انسان از فضاي ساخته‌شده گشته است. بنابراين مي‌توان پرسيد: بدن چه نسبتي با فضا دارد و چگونه به آن پيوند مي‌خورد؟ تجربه زيسته چه جايگاهي در فرايند خلق مكان دارد؟ در اين پژوهش بر مبناي فلسفي تفسيرگرايي در پژوهش و با رويكرد كيفي به پرسش‌هاي تحقيق پاسخ داده شده است. نتايج بحث نشان مي‌دهد مؤلفه‌هاي سازنده فرايند طراحي و خلق مكان، زماني اصالت وجودي مي‌يابد كه مبتني بر «ابعاد وجوديِ ازليابدي آدمي» ازجمله «تجربه زيسته» او «صور خيالين محفوظ در حافظه بدن‌مند» و «خاطرات جمعي و فردي» وي باشد. در ترسيم مدل فرايند طراحي، ارائه راه‌حل‌هاي مسأله طراحي مي‌بايد پس از فهم دقيق برنامه عملكردي، سايت، برنامه‌ريزي فيزيكي، بي‌درنگ عزيمت خود به عالم خيال، خيال بين‌الاذهاني، اسطوره‌ها و معناي استعاري حضور انسان را كه در ضميرناخودآگاه خود حسب تجربه زيسته‌اش نهفته دارد، آغاز كند.