خوبي، خوش‌كامي و پذيرش جهان از ديدگاه ويتگنشتاين متقدم

اخلاق به عنوان يكي از موضوع‌هاي مهم و اساسي در رساله منطقي فلسفي دست كم از سال ۱۹۱۶ ويتگنشتاين را به خود مشغول داشته بوده است. وي «خوبي» را به خوش‌كامي و «خوش كامي» را به پذيرش جهان تعريف كرده است. با اين همه كاميابي چنين برنامه‌اي وابسته به داشتن درك روشني از مفهوم «پذيرش جهان» است. نويسنده در اين مقاله به بررسي دو تعبير از اين مفهوم خواهد پرداخت. مطابق با تعبير اول، «فرضيه جهان واقع»، مقصود ويتگنشتاين از «پذيرش جهان» پذيرش و هماهنگي با جهانِ واقع بوده است. بر پايه نظريه جايگزين، يعني «فرضيه جوهرِ جهان»، منظور پذيرش و هماهنگي با جوهرِ جهان بوده است. موريس و گريور نمونه‌اي از مفسراني اند كه از فرضيه نخست استقبال كرده‌اند. در اين مقاله نويسنده مي كوشد نشان دهد گريور و موريس دلايل مناسبي براي دفاع از فرضيه جهان واقع و مخالفت با فرضيه جوهرِ جهان ارائه نداده اند. در انتها با استفاده از آراي مگينيس راهي براي فهم توضيح «پذيرش جوهرِ جهان» نشان خواهد داد كه گرفتار ايراد گريور بر فرضيه جوهرِ جهان نشود. سرانجام استدلال خواهد كرد كه به رغم سرنخي كه در آراي مگينيس وجود دارد خود وي در فهم ارتباط پذيرش جهان واقع و پذيرش جوهر جهان به خطا رفته است.