معرفت شناختي قرآني عرفاني مقام تأله

پذيرش خلافت در مقام مظهريت در ربوبيت از مهم‌ترين و اساسي‌ترين اهداف و فلسفه آفرينش انسان است. كسب كمالات اسمايي و بقا به صفات الهي در گفتارو كردار مهم‌ترين وظيفه انسان است .صراط مستقيم عبوديت راهي است كه در سايه آن انسان با استمداد از تكامل علمي و عملي مي‌تواند اسماء و صفات الهي سرشته در ذات خويش را فعليت بخشيده و به مقام فناي اسمائي و صفاتي و افعالي كه ازآن به «تأله» ياد مي‌شود نائل گردد. اين مقاله در آغاز نگاهي به مفهوم‌شناسي تأله دارد و ضمن اثبات احراز اين مقام توسط انسان با توجه به لايه‌هاي وجودي او با سيري درمتون ديني و آثار حكما وعرفاي متأله به تبيين چگونگي نيل به اين درجه پرداخته است و به اين نتيجه رسيده كه تحليل مقام تأله پيوندي عميق با جهان‌بيني توحيدي دارد به طوري كه كليد گشايش بسياري از پيچيدگي‌هاي معرفتي فلسفه دين در محورهاي اساسي مبدأ شناختي ،معاد شناختي و راهنما شناختي؛ شناخت حقيقت انسان و رسالت او در عالم هستي است