بازتاب طبيعت در گستره اساطير ايران

اسطوره در هر جامعه‎اي وجود داشته و به راستي يكي از سازه‎هاي مهم فرهنگ بشري است. بررسي و تحليل جهان اسطوره، پيوسته در ميان محققان داراي جايگاهي ويژه بوده و گذشت زمان هرگز از اهميت و جذابيت آن نكاسته است. يكي از اجزاي تشكيل دهنده جذابيت اسطوره، نوع نگاه و باور به خدايان در اقوام و ملت‎هاست. اين پژوهش با استفاده از روش توصيفي و تجزيه و تحليل كيفي به بررسي تاثير طبيعت بر باور اساطيري ايران مي‎پردازد. از آن‎جا كه عناصر و عوامل متعددي بر اساطير نقش داشته‎اند، محور اصلي اين پژوهش بررسي تاثير و بازتاب طبيعت در اساطير ايران مي‎باشد. با توجه به نتايج بدست آمده مي‌توان اينگونه اظهار داشت كه طبيعت عنصري حائز اهميت در اساطير ايران و واجد جايگاهي متفاوت در ايدئولوژي‎هاي اين قوم بوده‎است، به‎طوري كه در جهان‎بيني ايران باستان، جايگاه طبيعت از عنصري كه خود خداوند يا جزئي از خداوند به شمار مي‎رفته تا عنصري شر و جايگاه زندگي اهريمن متفاوت ‎است. در اساطير ايران، عناصر طبيعي نقش بسزايي را ايفا مي‌كنند. با بررسي طبيعت ايران دو خصيصه بارز به چشم مي‎خورد: مسئله خشك و كم آب بودن سرزمين ايران و ديگري تضادهاي طبيعي. اين دو ويژگي مهم تاثير ويژه‎اي بر اساطير ايران داشته و بيشترين نمود آن را در دو اسطوره كهن و مشهور تيتشر و واي مي‎توان يافت.