ارزيابي شدت بيابان‌زايي منطقۀ سراوان با استفاده از مدل IMDPA

در اين پژوهش با استفاده از روش ايراني IMDPA، حساسيت اراضي منطقۀ سراوان به بيابان زايي‌ ارزيابي و بررسي شده است. براي اين منظور، پس از بررسي و ارزيابي هاي اوليه، چهار معيار اقليم، پوشش گياهي، خاك و فرسايش بادي به‌عنوان مهم ترين معيارهاي مؤثر در بيابان زايي منطقه با شاخص هاي متفاوت در نظر گرفته شد. با استفاده از روش فوق، امتيازات هر شاخص در معيار مربوطه مشخص و ارزش هر معيار با محاسبۀ ميانگين هندسي امتياز شاخص هاي آن مشخص شد. پس از آن هر يك از معيارها به صورت لايه هاي اطلاعاتي وارد محيط GIS شدند. با روي ‌همگذاري و تلفيق لايه هاي رستري معيارهاي مذكور و محاسبۀ ميانگين هندسي معيارها به‌كمك فرمول DM=(SI×WEI×VI×CLI)1/4 و تجزيه و تحليل آن با استفاده از مدل IMDPA  نقشۀ شدت بيابان زايي منطقه به‌دست آمد. نتايج حاصل از اين ارزيابي نشان مي دهد، 24/45 درصد منطقه از نظر درجه‌ بيابان زايي در كلاس متوسط و 39/54 درصد آن در كلاس شديد قرار دارد و 37/0 درصد منطقه كه شامل مناطق مسكوني بود، در هيچ كلاسي قرار نگرفت. معيار اقليم با ارزش عددي 1/3، بيشترين تأثير و معيار خاك با ارزش عددي 35/2، كمترين تأثير را در بيابان زايي منطقه دارد. همچنين معيارهاي پوشش گياهي و فرسايش بادي به‌ترتيب با ارزش‌هاي عددي 62/2 و 87/2 شدت بيابان زايي شديد را نشان مي‌دهد.