اثر تنش آبي بر روند تغييرات پرولين، قندهاي محلول، محتواي نسبي آب و پروتئين هاي محلول برگ دو گونه گل جعفري

تنش خشكي ﯾﮑﯽ از مهم‌ترين تنش‎هاي محيطي در بخش كشاورزي و مديريت فضاي سبز شهري به شمار مي‎آيد. تحقيقات گذشته در زمينه تنش آبي بيانگر اثرات منفي آن بر خصوصيات مرفولوژيكي، فيزيولوژيكي و بيوشيميايي گياهان مي‌باشد. بر اين اساس، پژوهشي به‌منظور بررسي اثر سطوح مختلف كم‌آبي )100 به‌عنوان شاهد، 75 و 50 درصد پتانسيل تبخير و تعرق (ETcrop)( بر روند تغييرات پرولين، قندهاي محلول كل، محتواي آب نسبي و ميزان پروتئين‌هاي محلول برگ در دو گونه گل جعفري (فرانسوي و آفريقايي) به‌صورت آزمايش فاكتوريل در قالب طرح بلوك‌هاي كامل تصادفي با سه تكرار به اجرا درآمد. نتايج نشان داد با افزايش سطوح كم‌آبي بر ميزان پرولين و قندهاي محلول كل برگ افزوده و روند تغييرات اين صفات باگذشت زمان افزايش يافت، به‌طوري‌كه در 43 روز پس از اعمال تيمار خشكي ميزان پرولين برگ در تيمار آبياري 50 درصد ETc ، در مقايسه با تيمارهاي شاهد و تيمار آبياري 75 درصد ETc به ترتيب 64/2 و 35/1 برابر افزايش يافت و بيشترين ميزان پرولين برگ و قندهاي محلول كل برگ مربوط به تيمار 50 درصدETc بود. همچنين نتايج نشان داد ميزان پروتئين‌هاي محلول برگ و ميزان محتواي نسبي آب برگ نيز با كم شدن سطح آبياري كاهش يافت، به‌گونه‌اي كه كمترين ميزان محتواي نسبي آب برگ و ميزان پروتئين‌هاي محلول برگ در تيمار 50 درصدETc مشاهده شد. به طور كلي به دليل عدم معنادار بودن شاخص‎هاي اندازه گيري شده بين تيمار شاهد و 75 درصد ETc، مي توان انتظار داشت كه با كاهش 25 درصدي نياز آبي گل جعفري در جهت مديريت بهينه آب در فضاي سبز گام برداشت.