فهم فضاهاي خاكستري: جايگاه قدرت در فرايند مناسبات سكونتگاه‌هاي غيررسمي(مورد مطالعه: شهرك رضويه تهران)

امروزه، فضاي خاكستري شهري به يكي از پديده‌هاي رايج كلانشهرها و به ويژه تهران تبديل و منجر به ظهور مجموعه‌اي از نهادها، هويت‌ها، روابط قدرت، شيوه‌ها و گفتمان‌ها در اين فضاها شده است. هدف اصلي اين پژوهش، بررسي و شناسايي ساختارهاي موجود، جايگاه قدرت و سياست در سطوح برنامه ريزي شهري اين فضاها است. در راستاي اين هدف، پژوهش حاضر، در پي پاسخ به دو سوال اصلي است، ابعاد شكل دهنده ي تجربه زندگي در فضاهاي خاكستري چيست؟ وآيا ساكنان اين فضاها مي توانند در برنامه ريزي و تصميم گيري اين محيط نقش داشته باشند؟ بنابراين، با اتكا بر روش تحليل گفتمان انتقادي فركلاف و بر پايه مصاحبه ي ساخت‌نيافته، به تفسير توصيف هاي ساكنان شهرك رضويه پرداخته شده است. يافته‌هاي پژوهش حاكي از اين است كه شش مقوله ي سايه‌اندازي مناسبات قدرت، سايه ي سرمايه‌ي محيطي، سايه‌ي تعارض منافع، حاشيه ي سياست گفتمان، حاشيه ي حق شهري و حاشيه ي شهروندي نابرابر ، مقولاتي هستند كه توسط آن ها مي‌توان تجربه ي ساكنان اين فضاها را توصيف و در چارچوب مدل پارادايمي، مفهوم‌يابي فضاي خاكستري شهري و فرايند مشروعيت‌بخشي، آن را تعريف نمود. همچنين، اهميت بُعد اقتصادي سياسي تغييرات و جايگاه قدرت در كنار ساير ابعاد اجتماعي فضايي اين فضاها، طيفي از شهروندي نابرابر در مناطق كلانشهري با ضريب قطبش بالا را نمايان مي سازد.