روي‌آورد وجودشناسانه «اوصاف الهي» در انديشه كلامي علامه حلي(ره)

موضوع صفات خداوند در علم كلام از دو جنبۀ وجود شناسي و معنا‌ شناسي مورد بحث و بررسي قرار مي‌گيرد. جنبه وجودشناسي به ارتباط صفات و ذات الهي مي‌پردازد. ذات خداوند عين وجود اوست؛ بر اين اساس صفات برآمده از حقيقت وجود و وجوب وجود اويند .ديدگاه‌هاي وجودشناسانه اوصاف الهي به شش دسته كلي تقسيم مي‌شود. پرسش اين است كه علامه حلي چه روي‌آورد وجودشناسي در اثبات ذات و صفات انتخاب كرده است كه از يك‌سو اشكالات متكلمان بر فيلسوفان بر انديشه او وارد نشود و ازجهت ديگر اشكالات و نقدهاي فيلسوفان بر متكلمان نيز بر ديدگاه ايشان وارد نشود و آيا روش ايشان با نقل نيز منطبق است؟ علامه حلي با تلفيق روش فلسفي و كلامي و تطبيق آن با نقل، روشي در اثبات ذات و صفات به وجود آورده كه در اين روي‌آورد اشكالات غزالي بر فيلسوفان(قدم عالم و علم خدا به جزئيات) رفع مي‌شود و از طرف ديگر اشكالات فيلسوفان بر متكلمان در مورد هماهنگي نظام فكري‌شان مرتفع مي‌گردد. وي در اين راه قدم به قدم نظام خود را با نقل تطبيق مي‌دهد.