اثرات گردشگري بر پايداري شهرهاي بين راهي(مطالعه موردي: شهر زيراب)

چكيده امروزه فعاليت گردشگري به عنوان يكي از پرشتابان ترين بخش‌هاي اقتصادي در حال رشد، اهميتي دوچندان يافته و در بسياري از شهرهاي شمال و جنوب به عنوان يكي از اركان و محركه‌هاي بنيادين توسعه اجتماعياقتصادي و همچنين نيل به اشتغال پايدار و ارتقاي كيفيت زندگي شهري مبدل گشته است. با اين حال، كشور ايران به طور اعم و شهرهاي آن به طور اخص، با وجود برخورداري از ميراث تاريخي كهن و جاذبه‌هاي طبيعي فراوان و منحصر به فرد تاكنون نتوانسته‌اند آنطور كه شايسته است از منابع و ظرفيت‌هاي گردشگري استفاده كافي كنند. بر اين اساس پژوهش حاضر، هدف ارزيابي اثرات گردشگري بر پايداري شهر زيراب و ارتباط آن با پايداري را برگزيده است. روش‌هاي گردآوري داده كتابخانه­اي و پيمايش بوده است. به منظور تحليل داده ها از آمارهاي توصيفي و استباطي بهره گرفته شده است. نتايج نشان مي­دهد فقدان مديريت يكپارچه گردشگري، تغيير كاربري زمين­هاي كشاورزي بواسطه توسعه ويلاسازي، بازاريابي و تبليغات ضعيف در عرصه گردشگري، خطر افزايش مخاطرات طبيعي ناشي از مداخلات انساني در طبيعت، رواج ساخت و ساز در نواحي بكر، افزايش ميزان ترافيك و آلودگي ناشي از عبور و مرور مسافران و وجود رقباي نيرومند منطقه­اي در عرصه گردشگري مهمترين عوامل منفي اثرگذار بر اين شهر مي‌باشند. علاوه بر اين تحليل­ها نشان داد كه اگرچه گردشگري در اغلب متغيرهاي مديريتي، كالبدي و اقتصادي اثري مثبت بر شهر زيرا داشته وليكن از لحاظ محيط زيستي موجب مسائل عمده­اي همچون تغيير كاربري و افزايش آلودگي شده است. علاوه بر اين، قيمت­ها افزايش يافته و بواسطۀ توسعه فيزيكي شهر كه متأثر از ساخت و ساز ويلاها در نواحي بكر بوده ميراث تاريخي و فرهنگي شهر نزول كرده و ازدحام ترافيك افزايش يافته است.