سبك زندگي شهري در ايران پيش از اسلام

زمينه و هدف: سبك زندگي نشانه بارز فرهنگ و تمدن يك جامعه و پايبندي به هنجارهاي اخلاقي و اجتماعي است كه اين پايبندي ضامن يك نظام مبتني بر نظم عمومي و همبستگي اجتماعي مي­باشد. اين پژوهش با هدف مطالعه و تحليل سبك زندگي جوامع ايران باستان و شناسايي نقاط ضعف و قوت آن انجام گرفته است.مواد و روش­ها: در اين پژوهش تحليلي با بهره­مندي از داده­ها و اطلاعات اسنادي، سبك زندگي جوامع ايران باستان (پادشاهي ماد، هخامنشيان، اشكانيان و ساسانيان) از جنبه‌هاي عيني و ذهني مورد مطالعه و واكاوي قرار گرفت.يافته­ ها: سبك زندگي در جوامع شهري ايران باستان ريشه در جهان‌بيني آنان داشته و عليرغم آن­كه تعاليم ديني مبتني بر موازين اخلاقي و كرامت انساني بود و پايبندي به آيين‌ها بخشي از زندگي مردمان آن روزگار را در بر مي‌گرفت، اما قوانين مدني وضع‌شده و شيوه اجراي آن با كاستي‌ها و نابرابري‌هاي اجتماعي همراه بوده­است. عليرغم توسعه سبك زندگي در جوامع ايران باستان، فرصت­هاي برابر براي همه اقشار جامعه در زمينه بهره‌مندي از ظرفيت‌هاي جامعه وجود نداشت. در اين دوره باور بر اين بود كه نعمت­ها متعلق به شاهان است و اشراف به لحاظ روحي و عقلي برتر هستند و مردم موظفند تا در برابر آنان سر تعظيم ‌فرود آورند.نتيجه­ گيري: به اقتضاي شرايط زيست‌بوم، نوعي هم‌طرازي در سبك زندگي ايرانيان مطابق با مولفه‌هاي زيست‌محيطي پديد آمده است كه مي‌توان از اين تجارب در شرايط كنوني بهره برد.