مطالعه رابطه روح فلسفي و هوش معنوي با كيفيت تدريس معلمان مقطع متوسطه

قسمت اعظمي از توفيق و يا شكست برنامه هاي آموزش‌وپرورش به نوع تفكر، بينش و معنايي كه معلمان براي كار خويش قائل هستند، بستگي دارد. لذا مطالعه ي حاضر كه از نوع همبستگي است، باهدف بررسي رابطه روح فلسفي و هوش معنوي با كيفيت تدريس معلمان مقطع متوسطه شهر بابل انجام‌گرفته است. جامعه ي آماري اين پژوهش شامل كليه معلمين زن پايه ي دوم دوره دوم مقطع متوسطه در سال تحصيلي 93-94 به تعداد 300 نفر و دانش آموزان همين معلمان به تعداد 1617مي باشند. در اين پژوهش پرسشنامه ها ي كيفيت تدريس سراج (2002)، روح فلسفي محقق ساخته و هوش معنوي بديع، سواري، باقري دشت بزرگي، لطيفي زادگان، (1389) مورداستفاده قرارگرفته است. در تجزيه تحليل استنباطي داده ها از آزمون كولموگرافاسميرونوف، ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون گام‌به‌گام استفاده‌شده است.. نتايج پژوهش حاكي از آن است كه بين روح فلسفي و هوش معنوي با كيفيت تدريس و همچنين بين روح فلسفي و هوش معنوي رابطه مثبت معناداري وجود دارد. از ابعاد روح فلسفي، طرفداري از ارزش‌هاي انساني، كنجكاوي، نوجويي و ژرف انديشي و از ابعاد هوش معنوي، پرداختن به سجاياي اخلاقي و تفكر كلي و بعد اعتقادي، قادر به پيش بيني كيفيت تدريس مي باشند.