اثربخشي آموزش خودتعيين‌گري بر انگيزش و شيفتگي تحصيلي دانشجو معلمان دانشگاه فرهنگيان بيرجند

هدف از پژوهش حاضر بررسي اثربخشي آموزش خودتعيين­گري بر انگيزش تحصيلي و شيفتگي تحصيلي دانشجويان است. بدين منظور يك طرح نيمه تجربي از نوع پيش‌آزمون_ پس‌آزمون پيگيري با گروه آزمايش و گواه، اجرا گرديد. جامعه­ي آماري پژوهش، كليه­ي دانشجويان دانشگاه فرهنگيان بيرجند در سال 96 بودند. نمونه‌گيري به شيوه­ي داوطلبانه انجام شد. 40 دانشجوي دختر و 40 دانشجوي پسر داوطلبانه ثبت‌نام و هر يك از گروه‌هاي دختر و پسر به‌صورت تصادفي در دو گروه آزمايش (20 نفر) و گواه (20 نفر) جايگزين شدند، گروه آزمايش 12 جلسه­ي 90 دقيقه‌اي تحت آموزش خودتعيين­گري قرار گرفتند. ابزارهاي پژوهش شامل پرسشنامه انگيزش تحصيلي والرند (1989) و شيفتگي تحصيلي مارتين و جكسون (2008) بود. نتايج تحليل كوواريانس چند متغيره نشان داد كه آموزش خودتعيين­گري بر انگيزش تحصيلي و شيفتگي تحصيلي اثر دارد (0.001P≤). اين نتايج در دوره پيگيري نيز تداوم‌يافته بود (0.05P≤). با توجه به مؤثر بودن برنامه آموزشي خودتعيين­گري بر انگيزش و شيفتگي تحصيلي، استفاده از اين برنامه آموزشي براي افزايش انگيزش و شيفتگي در موقعيت‌هاي ياددهي يادگيري پيشنهاد مي‌شود.