بررسي رابطه بين حكمراني خوب و ناهنجاري اجتماعي با توجه به نقش ميانجي نشاط اجتماعي

ناهنجارهاي اجتماعي از عوامل مخربي تلقي مي‌شوند كه مي‏توانند هر جامعه‏اي را با مشكلات جد‌ّي مواجه سازند و در نتيجه جوامع هزينه‏هاي زيادي را براي مديريت و كنترل آن‌ها متحمل شوند. بررسي ارتباط بين حكمراني خوب و ناهنجاري اجتماعي، با توجه به نقش ميانجي شادابي اجتماعي، هدف اصلي مقاله حاضر است. تحقيق پيش رو از لحاظ هدف از نوع تحقيقات كاربردي و از نظر روش از تحقيقات توصيفي است. جامعه آماري پژوهش 110 نفر از اعضاي هيئت‌علمي و دانشجويان تحصيلات تكميلي بودند كه 78 نفر از آن‌ها به كمك فرمول به عنوان نمونه با روش نمونه‌گيري تصادفي ساده انتخاب شدند. اطلاعات مورد نياز، پس از توزيع پرسشنامه‏ها، جمع‌آوري و با استفاده از نرم‏افزارهاي آماري Spss و Amos تجزيه و تحليل شد. فرضيات تحقيق با استفاده از فن تحليل مسير و مدل‌سازي معادلات ساختاري مورد بررسي قرار گرفت و پس از تحليل‏هاي آماري يافته‏هاي تحقيق بر وجود رابطه معنادار بين متغيرهاي تحقيق دلالت كرد كه به تأييد فرضيه‏ها منجر شد؛ يعني حكمراني خوب رابطه معكوس و معنادار با ناهنجاري اجتماعي و رابطه معنادار و مستقيم با شادابي اجتماعي دارد. همچنين شادابي اجتماعي با ناهنجاري اجتماعي رابطه معنادار دارد. بدين ترتيب، ميانجي بودن شادابي اجتماعي در رابطه بين حكمراني خوب و ناهنجاري اجتماعي نيز تأييد شد.